یادداشتی بر سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن»

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ رمضان برای رسانه ملی ماهی پرکار به حساب می آید.

در سال 94 تنوع برنامه ها و سریال‌ها بیش از هر چیز دیگری در تلویزیون مشهود است، اگر نگاهی به سریال هایی که در این ماه از قاب جادویی به روی آنتن می رود داشته باشیم، خواهیم دید که سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن» از جهاتی با دو اثر دیگرتفاوت هایی دارد و تنها درام اجتماعی-خانوادگی در ماه مبارک رمضان است.

مازیار میری که از نیمه های راه، کارگردانی این سریال به او سپرده شد به خوبی توانست از شَم کارگردانی خود استفاده کند و از بازیگران نام آشنای سریال اش به خوبی بازی بگیرد. 

نگاه کارگردان به قصه زندگی جلال تابش که سریال با محوریت او ساخته شده در نوع خود جالب است.

یک مخاطب معمولی سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن» با دیدن تنها چند قسمت آن خواهد فهمید که این سریال از یک قصه اصلی و چند زیرشاخه تشکیل شده است. 

داستان اصلی حول زندگی خانواده ای که پدر و دختر آن اتفاقات اصلی را رقم می زنند می چرخد و در لایه های پنهانی این قصه مفاهیمی چون توجه به صنعت ملی و تولیدات داخلی و همچنین سبک زندگی ایرانی - اسلامی به چشم می‌خورد،‌ اگر چه میری و دیگر عوامل کارگردانی تا حدودی توانسته اند حرف شان را در قالب خرده داستان ها بزنند اما اگر کمی عمق قصه ها بیشتر بود قطعاً کیفیت سریال و میزان تاثیرگذاری اش بیشتر می شد.

یکی از ویژگی های مثبت سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن» بازی به اندازه و خوب بازیگران است. 

امین تارخ پس از چند سال، بازگشت قابل قبولی به تلویزیون داشت و تمام حرکات صورت، بدن و نوع بازی اش کاملا متناسب با شخصیت داستانی «جلال تابش» است و معلوم است که این بازیگر با دقت امثال «جلال» را رصد کرده و در بازی اش این تحقیق و تجربه هویدا است.

هدایت هاشمی دیگر بازیگری است که به خوبی توانسته تمام دغدغه های یک پلیس را به تصویر بکشد و از ایفای نقش اش به خوبی برآمده است، سروان تهرانی عکس العمل های به جایی دارد و به درستی می تواند حس وظیفه شناسی و دغدغه مندی خود را به مخاطب منتقل کند، در این بین از بازی خوب بهاره کیان افشار نیز نمی توان گذشت.

در کل می توان گفت محمد محمود سلطانی در پرداخت داستان این سریال موفق بوده و توانسته است یک ملودرام اجتماعی- خانوادگی را به گونه ای روایت کند که با وجود دراماتیک بودن، رگه های پلیسی و معمایی در خود داشته باشد. 

لایه های پنهان این سریال مسئله ای است که امروزه جوانان بسیاری درگیر آن هستند و مفهوم اعتماد به تولیدات و صنعت ملی چیزی است که سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن» اشاره خوبی به آن داشت و این مسئله باید بیش از این‌ها در افکار عمومی گنجانده شود.

افزون بر این موارد این سریال در نمایش نقش گذشته افراد و تاثیر نیکی و بدی در زندگی کنونی آن ها موفق است و با دربرگیری مفاهیمی چون ارزش های اخلاقی و انسانی و ترویج سبک درست زندگی ایرانی اسلامی انتخابی درست برای نمایش در ماه مبارک رمضان است.

سبک هوشمندانه طراحی تیتراژ ابتدایی و انتهایی و زیبایی نور و رنگ هم از دیگر ویژگی هایی است که به بار مثبت سریال «گاهی به پشت سر نگاه کن» می افزاید.

 

گزارش: سحر قناعتی