دستمال آغشته به خون شاه قاجار!

امضای متن، به دکتر شیخ محمد خان احیاءالملک اشاره دارد که روز ترور ناصرالدین شاه قاجار، در حرم عبدالعظیم‌ (ع) حضور داشت.

 

درباره ترور ناصرالدین شاه در منابع تاریخی آمده است: صبح جمعه هفدهم ذیقعده ۱۳۱۳ قمری، ناصرالدین شاه قاجار به شکرانه پنجاهمین سالگرد سلطنت به زیارت حضرت عبدالعظیم (ع) در شهر ری رفت، اما رؤیای جشن پنجاهمین سال سلطنت را واقعیت هولناک قتل او در هم شکست.

 

میرزا رضا کرمانی، قاتل ناصرالدین شاه، در نقطه‌ای او را به گلوله بست که چند سال پیش از آن به دستور شاه قاجار، سید جمال‌الدین اسدآبادی را بازداشت کرده بودند. به‌ این ترتیب، میرزا رضا در آن روز هم انتقام ستم‌کشی‌های خود و هم انتقام بدرفتاری‌ها با مرشد خود را از شاه گرفت.

 

میرزا رضای کرمانی، پس از ترور شاه دستگیر شد و او را به تهران آوردند. نخست، در اتاق کوچک حیاط آبدارخانه، او را زندانی کردند و زنجیر دانه‌درشتی به گردن او آویختند و به آن قفل زدند. با این‌که او را از نظر جسمی و روحی شکنجه کردند، نام کسی جز مراد خویش سیدجمال‌الدین اسدآبادی را نبرد.

 

بر خلاف تصور مردم که گمان می‌کردند میرزا رضا پس از کشتن شاه چند روز بیشتر زنده نخواهد ماند، او را نزدیک به چهار ماه زندانی کردند. در این مدت، از راه‌های مختلف سعی کردند که نام همدستان و شرکای قتل را از زبان او بیرون بکشند، اما در پایان مشخص شد دلیل محرک اصلی میرزا، همان تعدیات و ستم‌هایی بودند که کامران‌میرزا و وکیل‌الدوله به او روا داشته‌اند.

 

ناظم‌الاسلام کرمانی در کتاب تاریخ بیداری نوشته است:

 

 «مظفرالدین شاه، خیال کشتن میرزا رضا و قصاص او را نداشت و گفته بود قصاص و کشتن میرزا رضا تشفی قلب من نیست. من اگر بخواهم انتقام بکشم، باید تمامی اهل کرمان را از دم تیغ و شمشیر انتقام بگذرانم. در نهایت، مظفرالدین شاه اجازه اعدام میرزا رضا را داد و در نیمه شب سه‌شنبه (مرداد ۱۲۷۵ خورشیدی) در میدان مشق داری برپا شد و میرزا را سرباز‌ها دو ردیف تفنگ در دست به پای دار آوردند و او را به دار زدند و پس از چند روز جسد او را به گورستان حسن‌آباد که بعد‌ها اداره آتش‌نشانی شد، بردند و دفن کردند.»