همگرایی انگلیس و آمریکا و تضعیف اتحادیه اروپا

پژوهش خبری صدا و سیما : در سال 2015 میلادی بود که » دیوید کامرون» نخست وزیر وقت انگلیس و رهبر پیشین حزب محافظه کار پیش از انتخابات سراسری به مردم این کشور وعده داد همه پرسی جدایی از اتحادیه اروپا برگزار خواهد کرد. هدف کامرون در آن مقطع زمانی مقابله با بحران مهاجرت و کنترل بر مرزها به منظور توقف آمد و شد آسان مهاجران به ویژه از کشورهای فقیر اروپایی بود که فشار زیادی را بر دولت محافظه کار انگلیس وارد می کرد. اما نتیجه همه پرسی انگلیس از اتحادیه اروپا موجب شگفتی شد و کامرون که از حامیان ماندن در اتحادیه اروپا بود، بعد از رای مردم به خروج از اتحادیه اروپا، از رهبری حزب حاکم محافظه کار کناره گیری کرد و در نتیجه از نخست وزیری انگلیس کنار رفت و ترزا می جای او را گرفت. بر اساس نتیجه انتخابات 23 ژوئن سال 201۶ (3 تیر 1395) درانگلیس، ۱۷.۴ میلیون نفر (۵۱.۹ درصد رأی‌دهندگان) به خروج و ۱۶.۱ میلیون نفر (۴۸.۱ درصد) به ماندن رأی دادند.
نکته قابل توجه اینکه برگزیت عملا موجب نزدیک شدن بیشتر انگلیس به آمریکا و فاصله گرفتن این جزیره از اروپای قاره ای شده است. انگلستان هم اکنون انعقاد پیمان تجاری دوجانبه با آمریکا را در اولویت‌های راهبردی خود قرار داده ‌است. موضوعی که آمریکا هم از آن استقبال می کند. ترامپ از ماه‌ها پیش از برگزاری همه‌پرسی خروج انگلستان از اتحادیه اروپا مدافع برگزیت بوده ‌است و هیچ‌گاه نگرش منفی خود را نسبت به نهادهای فراملی چون اتحادیه اروپا مخفی نکرده‌ است. ترامپ همواره وعده داده ‌است که پس از خروج، انگلستان در اولویت انعقاد پیمان تجاری دوجانبه با آمریکا قرار خواهد گرفت. با این حال نباید فراموش کرد انگلیس برای آمریکا شریک تجاری کوچکی محسوب می‌شود. در روابط تجاری آمریکا با ۴۳ اقتصاد بزرگ دنیا، سهم صادرات آمریکا به انگلستان، تنها نزدیک به ۵ درصد است حال‌آنکه سهم بقیه کشورهای عضو اتحادیه اروپا نزدیک به ۲۱ درصد است.
از سوی دیگر پایه اروپایی سیاست خارجی انگلیس در دوره پسابرگزیت تضعیف خواهد شد و ستون انگلوساکسون سیاست خارجی لندن تقویت می شود. به زعم سیاستمداران انگلیسی چاره‌ای جز افزایش پیوندهای سیاسی، امنیتی با آمریکا وجود ندارد. با این حال آمریکای ترامپ و انگلیس در همه حوزه‌ها دارای دیدگاه‌های یکسان نیستند. مثلا درحوزه غرب آسیا، برجام یا در مورد نوع نگاه به رقبای بین‌المللی مانند چین و روسیه لندن و واشنگتن دیدگاه‌های یکسانی ندارند.

متن کامل این مطلب در اینجا قابل دریافت است
پژوهشگر: مهدی ناجی