کُردستان و ماه خدا

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز کُردستــــان، ماه رمضان در کُردستان از دیرباز دارای آداب خاصی بوده و ارزش والایی نزد مردم این خطه از ایران اسلامی دارد.
در این ماه مبارک انگار تمام کائنات رنگ پاکی و پاکیزگی به خود می‌گیرد و دل‌های همگان در جستجوی حقیقتی است که برای آن خلق شده اند تا شاید کیمیای سعادت خود را در کوچه پس کوچه‌های رمضان باز یابند.
کُردستانی‌ها براساس باور مذهبی خود، جهت آمادگی بیشتر برای ادای فرائض ماه رمضان، چند روز آخر ماه شعبان را روزه گرفته و این عمل را نوعی خوشامدگویی به رمضان می‌دانند.
همزمان با رؤیت هلال ماه رمضان، نوای دلنشین "مرحبا مرحبا" از گلدسته‌های مساجد کُردستان به گوش می‌رسد.
طنین انداز شدن این نوا اولین نشانه فرا رسیدن ماه مبارک رمضان است.
"مرحبا مرحبا" به معنی خیرمقدم گفتن به ماه مبارک رمضان و مژده رسیدن ماه خدا است
این نوای عرفانی همراه با دعا و اشعاری مذهبی در مدح رسول گرامی اسلام حضرت محمّد (ص) از اولین شب ماه مبارک آغاز و تا پانزدهم رمضان ادامه دارد.
در گذشته‌های دور در کُردستان مرسوم بوده که با شلیک توپ، مردم را از آمدن ماه رمضان باخبر می‌کردند.
با آغاز ماه رمضان در سنندج حال و هوای ملکوتی و عرفانی را در تمام خانه‌ها و مساجد کُردستان می‌توان حس کرد، هر کس به نوعی می‌خواهد از برکات این ماه بهره‌مند شود، در مساجد بعد از نماز عصر، ماموستا‌ها در مورد مسائل مذهبی، اخلاقی، ترویج فریضه نماز و امر به معروف و نهی از منکر سخنرانی می‌کنند.
در این ماه یک ساعت قبل از اذان صبح از مساجد کُردستان نوای "صلات" شنیده می‌شود.
"صلات"، اذکار و صلوات بر پیامبر اکرم (ص)، دعایی برای بیدار شدن مردم و خوردن سحری است که در اصطلاح عامیانه کُردی به آن "پارشیو" می‌گویند.
در گذشته بیدار کردن مردم برای "پارشیو" همراه با دف نوازی، مدیحه سرایی و نواختن "دو طبله" انجام می‌شده، اما در حال حاضر این رسم منسوخ شده است.

برپایی مراسم جزء خوانی قرآن و ختم یک دور کامل قرآن و پخش نذورات از دیگر رسوم مردم استان در ماه مبارک رمضان است.
پخت "کولیره" یا "برساق" از نان‌های سنتی محلی استان کُردستان و توزیع آن در بین نیازمندان از دیگر رسومی است که بانوان کُرد در این ماه انجام می‌دهند.
بازاریان هم در کنار مردم متدین در موقع افطاری با پخش نذورات خود، جوی سرشار از ایمان و خلوص نیت را در جای جای این شهر اسلامی روان می‌کنند.
از دیگر رسوم ماه رمضان در کُردستان این است که قبل از اذان مغرب، یکی از اهالی محل، سفره و غذای افطار "به ر بانگ" را مهیا کرده و روزه داران را اطعام می‌دهد.
برپایی مراسم شب زنده داری در دهه آخر رمضان و مصادف با لیالی قدر در مساجد از دیگر آدابی است که کُرد‌های اهل سنت در این ایام به جای می‌آورند.
در کُردستان و مناطق اهل سنت، شب‌های قدر را نوزدهم، بیست و یکم، بیست و سوم و بیست و هفتم رمضان می‌دانند و تمام این شب‌ها را تا صبح بیدارند و به تلاوت قرآن و شب زنده‌داری و برگزاری مراسم مذهبی می‌پردازند.
با سپری شدن ۱۵ روز از ماه صیام، نوای قبل از اذان عشا از ندای "مرحبا مرحبا یا شهر رمضان مرحبا" به "الوداع یا شهر رمضان" تغییر می‌یابد که بیانگر نزدیک شدن به روز‌های آخر این ماه است.
در غروب روز آخر ماه رمضان هم مردم به دنبال هلال ماه شوال می‏گردند و با مشاهده آن و با صدای مؤذن خود را برای عید رمضان آماده می‏کنند.