گوهرها، قربانی گهرباران!

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ؛ از ساری که به سمت میاندرود حرکت میکنم مقصدم روستای طبقده برای تهیه گزارشی از یک روستایی کارآفرین است. وارد جاده گهرباران که می شوی هرچه جلو می روی، جاده کم عرض تر و حریم هم کمترمی شود تا جاییکه بعد از حدود یک کیلومتر، دیگر کم عرض، بدون روشنایی، بدون حریم و علائم هشداردهنده و خط کشی های کم رنگ، احساس ترس را هر لحظه بیشترمی کند.
جاده مرگ....
نرسیده به روستای طبقده، جمعیت روی جاده ایستاده اند و صدای شیون و فریادها خبر از حادثه ای تلخ می دهد.

برخورد پراید و نیسان و دو جنازه که کنار جاده با چادر سیاه پوشانده شده اند!
علت حادثه را جویا می شوم که یکی از اهالی منطقه می گوید: کم عرض بودن و ناایمن بودن مهمترین دلایل تصادفات در این جاده است.
واژه تصادفات!! توجهم را جلب میکند. می پرسم: مگر چقدر تصادف در این جاده اتفاق می افتاد؟
با چهره ای ناراحت که نشانه هایی ازعصبانیت دارد می گوید: فقط امسال نزدیک به 20 نفر در این جاده کشته و دهها نفر زخمی و معلول شدند! این هفته 4 و 5 اسفند بر اثر تصادف درهمین نقطه، دو نفر کشته شدند.

در مسیر جاده گهرباران 30 روستا با بیش از 40 هزار نفر جمعیت وجود دارد. مردمی که سالها گوش‌ شان از وعده‌های مختلف پر شده است. این درحالی است که بخش گهرباران شهرستان میاندورود به ‌دلیل نزدیکی به دریا و مناطق بکر طبیعی هر ساله شاهد ورود هزاران مسافر و گردشگر از سراسرکشور است که حتی در فصل سرد زمستان هم از زیبایی‌های این منطقه غافل نمی شوند.
اقدامات انجام شده
اکبری یکی از اهالی روستا می گوید: تاکنون مسئولان بارها برای رسیدگی به مشکلات جاده گهرباران قول داده اند اما تاکنون هیچ اقدام مفیدی نشده است. مسئولان تا حرف انتخابات به میان می ‌آید، به‌ یاد جاده مظلوم گهرباران می ‌افتند و برای رسیدگی از آن قول‌های تکراری می ‌دهند.
سلمان اکبری افزود: تردد کامیون‌های سنگین از این مکان موجب فرسودگی جاده شده است که هر روز شدت آن بیشتر می‌شود.
اما نامه ای هم بود که نشان می داد مردم منطقه سالهاست از این حوادث و بی توجهیها رنج می برند.
مردم گهرباران سال 93 دررنجنامه ‌ای به مسئولان وقت، رسیدگی به محور مرگبار گهرباران را خواستار شدند.
در این رنجنامه آمده است: منطقه گهرباران در شهرستان میاندورود با مردمانی کشاورز و دلسوز و قرار گرفتن روستاها در مسیر نیروگاه شهید سلیمی نکا، بندر امیرآباد، شرکت شیر و گوشت مهدشت، قرار داشتن پناهگاه حیات وحش دشت‎ناز، مزرعه‌ های نمونه کشاورزی دشت‌ناز در کشور و مسیر منتهی به سواحل گهرباران از داشتن جاده ‌ای مناسب محروم است در حالی که جاده‌گهر باران یک جاده فرعی است که خدمات بین‌المللی می‌دهد.
کم عرض بودن جاده و نداشتن امکانات روشنایی، رمپ‌های جدا کننده، آسفالت نامناسب و نداشتن قرارگاه پلیس راهنمایی و رانندگی از مشکلاتی است که بیشتر از سایر مشکلات در این منطقه است که اهمیت داشتن جاده ای مناسب را بیش از پیش نشان میدهد زیرا هفته ای نیست که مردم این منطقه در داغ از دست دادن گوهرهای زندگیشان سوگوار نشوند!
نامه ای که تاکنون بی نتیجه ماند و در پاسخ فقط شاهد بازدیدهای نمایندگان مجلس، 5 وزیر راه و شهرسازی، 7 معاون وزیر، دو نایب رئیس مجلس، اعضای کمیسیون عمران مجلس و دهها مسئول استانی بودیم. بازدیدهایی که معمولأ در پایان هفته صورت می گیرد تا شائبه تفریحی بودنش بیش از گذشته پررنگ شود بطوریکه محمودیان یکی دیگر از اهالی منطقه می پرسد: چرا این بازدیدها پنجشنبه ها بیشتر است؟ آیا حق نداریم فکر کنیم مسئولان در کنار سفرهای تفریحی و خانوادگی خود ، سری هم به این جاده میزنند که در ظاهر نشان دهند پیگیر مشکلات هستند؟!
دامادی نماینده مردم ساری و میاندرود در مجلس درباره این جاده با اشاره به سفر اعضای کمیسیون عمران مجلس به این منطقه می گوید: درصدد اختصاص اعتبار به بهسازی جاده گهرباران هستیم.
یوسف نژاد نایب رئیس مجلس و دیگر نماینده ساری و میاندرود هم از پیگیری جدی وضع این جاده در وزارت راه و شهرسازی خبر داد و گفت: این سفرها بی نتیجه نخواهد بود!
کربلایی از ساکنان روستا هم می گوید: اسلامی استاندار سابق مازندران هم بارها وعده تکمیل و بهسازی جاده گهرباران را داده بود که پس از رسیدن به میز وزارت راه و شهرسازی، به نظر می رسد وعده خود را فراموش کرده است زیرا تاکنون هیچ اقدامی در این باره صورت نداد!
در بررسی سوابق خبرها و گزارشهای مربوط به حوادث جاده گهرباران متوجه شدم بسیاری از افراد درباره جاده مرگ گفتند و نوشتند، اما توجهی نشد .
هرچند از این نوع جاده ها در مازندران زیاد است و جاده های ساری – کیاسر، ساری – تاکام ، کیاکلا – بهنمیر، بندپی غربی – بابل ، چمستان – آمل و ....نیز از جاده های بسیار پرخطر به شمار می آیند اما این گزارش را به رشته تحریر در آوردم تا گوشه ای از زخمهای کهنه اهالی گهرباران را با قلم، به تصویر بکشم و مسئولان بخوانند شاید قدمی بردارند.