حسادت و افسردگي ارمغان اينستاگرام براي کاربران

به گزارش سرویس فضای مجازی خبرگزاری صدا و سیما؛  بر اساس پژوهشی که در دانشگاه کمبریج انجام شد به اشتراک گذاشتن تصاویر با دیگران و حس اجتماعی شدن، نقش مهمی در شهرت و گسترش کاربرد اینستاگرام داشته است. کاربران مایل‌اند «نقطه اشتراکی در نگاه خود و دیگران» بیابند و این حس تعامل در آنها، جامعه را نیز منتفع می‌سازد؛ همبستگی اجتماعی را بیشتر می‌کند، مهارت عکاسی را در افراد بهبود می‌بخشد و سبب باروری خلاقیت‌ها می‌شود. مزیت دیگر اینستاگرام برای کاربران آن است که آنها را قادر می‌سازد از خدمات این شبکه برای مستند ساختن رویدادها و به روز نگه‌داشتن خود با مرور روزآمدهای دیگران بهره ببرند.
از طرفی، کاربران در اینستاگرام بیشتر به دنبال وسعت روابط شبکه‌ای هستیم تا عمق آن. چرا که شبکه اجتماعی ما آن‌قدر گسترده است که اجازه نمی‌دهد وقت زیادی را برای هر روزآمد صرف کنیم. اینستاگرام، ارتباطات کلامی را نیز کمرنگ کرده است؛ کاربران می‌توانند برای تصاویر خود شرح عکس بگذارند اما بسیاری از آنان این کار را نمی‌کنند و تحقیقات نیز نشان می‌دهد که متن‌ها یا همان کپشن‌های نوشته شده نیز عموما خوانده نمی‌شود.
خیلی‌ها معتقد هستند اینستاگرام به دلیل دامن زدن به مقایسه‌های اجتماعی «مولد افسردگی» است و می‌تواند برای ساعات متوالی ذهن افراد را درگیر زندگی دیگران کند. چنین تعبیری خیلی دور از واقعیت نیست. برای اثبات آن کافی است صفحات اجتماعی یکی از دوستانتان را در اینستاگرام و شبکه‌ی اجتماعی دیگری مثل توییتر یا فیس‌بوک یا... مقایسه کنید. اکثر آدم‌ها در شبکه‌های اجتماعی مختلف ازحالات روحی مختلف و مشکلاتشان صحبت می‌کنند اما محتواهای اینستاگرامی صرفا به زمان‌های خوشی که جلوه‌ی تصویری خوبی دارند منحصر می‌شود. زمان‌هایی مثل طبیعت‌گردی، رستوران رفتن، هدیه گرفتن و... در واقع اینستاگرام حقیقت را دستکاری می‌کند یا در بهترین حالت فقط بخشی از حقایق را به مخاطبانش انتقال می‌دهد. همین مسئله باعث قیاس باطن زندگی افراد با ظاهر زندگی دیگران می‌شود و مواردی مانند افسردگی، حسادت و... در آن‌ها شکل می‌گیرد یا تشدید می‌شود.

از مارپیچ حسادت تا نابود کننده وقت

در واقع اینستاگرام علاوه بر دست‌کاری واقعیت، زمان را هم نابود می‌کند. خودتان بهتر می‌دانید که تقریبا همه‌ی عکس‌های که با عبارت «یکهویی» همراه هستند یکهویی نیستند و برای ثبت آن لحظه از مدت‌ها قبل برنامه ریزی شده است. کابران عکس منتخب را با چندین فیلتر تست می‌کنند و به شکل دستی تغیراتی را روی آن انجام می‌دهند تا در نهایت به فرم دلخواه شان برسند. بعد از اعمال این تغییرات بالاخره عکس آماده‌ی انتشار است، البته اگر منتشر کننده نخواهد برای متن همراه با عکس زمان بگذارد. این‌همه وقت، بسیار طولانی تر از زمانی است که دنباله‌روها برای دیدن این عکس صرف می‌کنند. البته این تازه شروع رقابت است. این عکس‌ها معمولا حسادت و افسردگی را بازتولید می‌کنند و موجب می‌شوند خیلی‌ها برای جبران حس حسادتشان سعی ‌کنند تصاویر زیباتری از خود به اشتراک بگذارند.
این رقابت پایان ندارد چون همانطور که می‌دانید دست بالای دست بسیار است. این شرایط در ظاهر باعث مي‌شود عکس‌های زیباتری تولید شود اما در پشت صحنه فقط موجب شدت گرفتن حسادت‌ها و دور شدن تصاویر از واقعیت می‌شوند. چیزی که به آن «مارپیچ حسادت» هم می‌گویند. البته این موارد بیشتر از اینکه ضعف اینستاگرام باشد ضعف کاربران و در واقع انسان‌ها است. این ما انسان‌ها هستیم که به خاطر نحوه‌ی استفاده از اینستاگرام باعث می‌شویم مشکلات اخلاقی خودمان بروز پیدا کند و حتی  به زندگی شخصی ما لطمه بزند.