واشنگتن با وجود ترامپ فلج شده است

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما، تصمیمات نسنجیده و رویکرد اشتباه دونالد ترامپ برای دوستی با کشورهای خودکامه جایگاه واشنگتن را به عنوان رهبر دنیا به خطر انداخته است.

پایگاه اینترنتی نشریه اکونومیست نوشت: آمریکایی ها باید در چهارم ژوئیه با هم متحد شوند. این روزی است که سیزده مستعمره جوان علیه حکومت انگلیس متحد شدند تا تجربه بزرگ خود را برای تشکیل یک دولت مردمی آغاز کنند. اما در این چهارم ژوئیه آمریکایی ها با عدم درک متقابلی روبه رو هستند: بین جمهوری خواهان و دموکرات ها و نیز بین کارگران کارخانه ها و دانشجویان دانشگاه ها و نیز بومی ها و شهروندان. و رئیس جمهور دونالد ترامپ علت اصلی این اختلافات است.

ترامپ به قدرت رسید زیرا برای رای دهندگانی سخنرانی کرد که احساس می کردند نظام علیه آنها فعالیت دارد و وعده داد با دور کردن نخبگان و لابی گرها از واشنگتن که بسیار احمقانه یا صرفا برای تامین منافع خود عمل می کنند، سیاست های آمریکا را اصلاح خواهد کرد. 

این رویکرد وی عملی نشد. در پنج ماه نخست دوره ریاست جمهوری اش، ترامپ بر فرهنگ سیاسی نظارت می کند که بیش از زمانی که به قدرت رسید، ویرانگرتر است. رای دهندگان اصلی به وی به شکل قابل توجهی همچنان به وی وفادارند. بسیاری از تاجران آمریکایی همچنان معتقدند وی مالیات ها را کاهش می دهد و نظارت های دولت را حذف خواهد کرد. اما خوش بینی آنها بیش از همیشه شکننده است. دوره ریاست جمهوری ترامپ در نتیجه قضاوت های نسنجیده و فرصت های از دست رفته با دردسر مواجه شده است. دیر یا زود این آسیب ها در اقتصاد خودنمایی خواهد کرد.

از دست رفتن اعتماد به سیاست های آمریکا از دوره ترامپ آغاز نشد. برای چند دهه، رای دهندگان درباره خط مشی واشنگتن و افزایش نفوذ لابی گرها، اغلب آنهایی که ثروت های بسیار زیادی دارند، گلایه کرده اند. 

البته ترامپ بر بی اعتمادی ها افزوده است. وی به درستی حوزه هایی را که آمریکا باید در آنها اصلاحات انجام دهد، مشخص کرد، اما از اجرای این اصلاحات غفلت کرد- شاید به علت خطاهای گذشته اش درباره مالیات. همه می دانند نظام مالیاتی در آمریکا آشفته، پر از نقص و پیچیدگی است. البته برنامه های اصلاحی ترامپ نشان می دهد وی تصمیم دارد مالیات ها را برای ثروتمندان کاهش دهد که نظام مالیاتی آمریکا را مثل همیشه گیج کننده باقی خواهد گذاشت. چنین شرایطی برای خدمات درمانی نیز حاکم است. به جای اصلاح برنامه اوباما درباره خدمات درمانی، جمهوری خواهان درباره طرحی اجماع دارند که میلیون ها رای دهنده به ترامپ را بیمارتر و فقیرتر می کند.

موسسات آسیب پذیرند. کاخ سفید حق دارد درباره آژانس های همپوشان و رقیب گلایه کند که در دوره باراک اوباما شدت بیشتری پیدا کرد. با وجود این تلاش های ترامپ برای اصلاح این «دولت اداری» نظام عملکرد دولت را تخریب کرده است. عداوت ترامپ تقریبا دادگاه ها، سرویس های اطلاعاتی، وزارت خارجه و دیده بان محیط زیست آمریکا را تضعیف کرده است. وی کاهش شدید بودجه را خواستار شده است و هنوز نتوانسته است انتصاب های خود را تکمیل کند. از پانصد و شصت و دو منسب کلیدی که روزنامه واشنگتن پست معرفی کرده است، همچنان سیصد و نود جایگاه بدون نامزد باقی مانده اند.

شیوه عملکرد ترامپ به اندازه نوع عملکردش مخرب بوده است. وی در تبلیغات انتخاباتی اش وعده داد با منافع خاص مقابله کند. اما راه حلش برای این موضوع- استخدام تاجران بسیار ثروتمند برای خرید لابی گرها- در واقع اصلا راه حل واقعی نبود. حتی خود ترامپ با وجود تلاش های نصفه و نیمه اش برای جدا کردن ریاست جمهوری اش از تجارت خانوادگی بی ثمر بوده است و کسی نمی داند در کجا عملکرد کدام یک پایان می یابد و آن دیگری آغاز می شود. وی وعده داد که یک معامله گر باشد، اما تلاش هایش برای تحقیر مخالفانش و تاثیر مخرب رسوایی و افشاگری ها درباره نقش روسیه در کمپین انتخاباتی وی باعث شد فرصت های همکاری بین حزبی بیش از پیش از بین برود. احترام نگذاشتن به کارشناسان مثل انتقاد شدیدش به دفتر بودجه کنگره درباره امتیاز دهی بسیار بد به برنامه اصلاح خدمات درمانی، واشنگتن را بیشتر دو قطبی کرد. مهمتر اینکه اقدام ترامپ در نادیده گرفتن حقایق باعث شد مبنای توافق دو حزب به شدت کاهش یابد. 

خوش بینان معتقدند آمریکا به علت دارا بودن منابع متنوع دارایی و ذخایر می تواند تمام این اصلاحات را انجام دهد. هرچند آمریکا منابع و ذخایر بسیار عظیمی دارد، اما این منابع تنها می توانند میزان آسیب ها را کاهش دهند. اگر ترامپ برای دو دوره یعنی هشت سال رئیس جمهور آمریکا باشد- که با وجود حملات و انتقادات شدید به عملکردش غیرممکن نیست- هزینه بی کفایتی ها و آسیب های اقتصادی بسیار بیشتر می شود.

خطرات این اشتباهات در سیاست خارجی مشهودتر است. ترامپ با تاکید بر این تصور که نخبگان واشنگتن، آمریکا را تضعیف می کنند، رهبری آمریکایی را آسیب زده است. ترامپ از توافق همکاری دو سوی اقیانوس آرام که آمریکا را به بازارهای آزاد آسیا متصل می کند و زمینه را برای اتحادهای نظامی افزایش می دهد، عقب نشینی کرد. مخالفت وی با توافق آب و هوای پاریس نشان داد از نظر وی دنیا یک میعادگاه عمومی نیست که کشورها در آن برای حل مشکلات همکاری می کنند بلکه حوزه ای است که کشورها برای دست یابی به منافع خود در آن با هم رقابت می کنند. تصمیمات نسنجیده و دوستی اش با کشورهای خودکامه باعث شده است متحدان آمریکا درباره این که می توانند در بحران ها به واشنگتن تکیه کنند، دچار تردید شوند.

چهارم ژوئیه روزی است که آمریکایی ها باید به یاد آورند که در گذشته این کشور را احیا کرده اند. در کل برای ترامپ برای تکیه بر همکاری بین حزبی و پرداختن به مسائل واقعی دیر نشده است. اما در عمل برای همه کاملا روشن است که وی نمی تواند آمریکا را احیا کند.