کوربین: می‌خواهیم به فقر، بیکاری و کمبود خدمات اجتماعی در انگلیس پایان دهیم

 جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر، که رقیب اصلی ترزا می، نخست وزیر انگلیس، در انتخابات عمومی 8 ژوئن (پنجشنبه 18 خرداد) به حساب می آید، در سخنرانی اخیر انتخاباتی خود در منطقه «گِیتسهِد» (Gateshead) در شمال شرق انگلیس، که از نرخ بالای بیکاری رنج می برد، گفت: در حال حاضر، به علت بالا بودن سطح شهریه های دانشگاه ها (ی انگلیس) دانشجویان، بدهی های بسیار زیادی خواهند داشت. ما به این مسئله با دقتِ بسیار نگریسته و به این نتیجه رسیده ایم که این، در راستای منافع هر شخص است که بهترین موفقیت ها را در زندگیِ خود کسب کند و همچنین این در راستای منافع همه ی ما است که همگی بهترین موفقیت ها را در زندگانی خود داشته باشیم. از اینرو، ما شهریه های دانشگاه ها را (برای دانشجویان انگلیسی) لغو خواهیم کرد و به آنان کمک هزینه نیز خواهیم پرداخت (دست زدن حضار)، زیرا می خواهیم جامعه ای در انگلیس داشته باشیم که مردم بتواند موفقیت های زیادی به دست آورند. من این را نوعی سرمایه گذاری برای آینده ی همه ی ما تلقی می کنم. ما می خواهیم استعدادهای نهفته و خلاقیت های قفل شده ی افراد را باز کنیم. اگر ما از جوانانِ با استعدادمان حمایت نکنیم تا به حداکثرِ پتانسیلِ رشدِ خود دست پیدا کنند، همه ی ما و همه ی آن ها بازنده خواهیم بود و تمامِ ما به عنوان یک جامعه، فقیرتر خواهیم شد. موفقیت، همه ی ما را غنی تر و توانمندتر خواهد ساخت. من مصمم هستم که سامانه خدمات ملی آموزشی تأسیس کنم تا فراهم ساختن تمام این ها (این وعده ها) را میسر سازد. 

جرمی کوربین سپس درباره سامانه خدمات درمانی گفت: یکی از بزرگترین دستاوردهای حزب من - وقتی که بر این کشور حاکم بود - که به عقیده من یکی از بزرگترین دستاوردهای کلِ این کشور نیز به حساب می آید، این اصل است که «خدمات درمانی، که در محلِ استفاده برای بیماران رایگان باشد، یکی از حقوق بشر برای همه ی ما است.» (دست زدن مردم) این در تمام دنیا صادق نیست. مثلاً اگر شما در آمریکا زندگی کنید، نمی دانید مردمی که در اطرافتان زندگی می کنند از چه سطحی از بیمه درمانی برخودار هستند. شما نمی دانید که اگر سرطان بگیرید، درمان خواهید شد یا خیر. شما نمی دانید که آیا می توانید به پزشک مراجعه کنید یا نه. این در حالی است که ما سامانه خدمات درمانی موسوم به اِن اِچ اِس داریم. ولی من به شما می گویم که اگر دولت کنونی (حزب محافظه کار) همچنان برسرکار باقی بماند، مشکلات ان اچ اس در خلال پنج سال آتی افزایش خواهد یافت و بیمارستان های انگلیس به شدت بدهکار خواهند شد. دستمزدهای پزشکان، پرستاران و تکنیسین های ماهر و آموزش دیده، مکفی نخواهد بود، زیرا آنان هم اکنون نیز چند سال است که دستمزدهای شان افزایش نیافته است. طرز رفتار دولت کنونیِ انگلیس با ان اچ اس، به هیچ وجه قابل قبول نیست. 

کوربین افزود: من مطمئنم شما می دانید که در حال حاضر، حدود یک میلیون نفر منتظر دریافت نوعی خدمات اجتماعی هستند. اغلبِ این افراد را سالمندان تشکیل می دهند و برخی دیگر، افرادِ تحت استرس (فشارهای روحی) و احیاناً افراد دارای نیازهای ویژه یا معلولیت ها هستند. یک میلیون نفر منتظر هستند (و هنوز هم هیچ خدمات اجتماعی دریافت نکرده اند). این به سادگی اشتباه است. این غیرقابل قبول است. اگر ما به قدرت برسیم، منابع مالی فوق العاده به این بخش تخصیص خواهیم داد تا آن افراد را از فهرست انتظار خارج و خدمات مورد نیازشان را به آن ها ارائه کنیم. ما می خواهیم سامانه ملیِ خدمات اجتماعی برقرار کنیم، زیرا در حال حاضر، مشکلی در خدمات بهداشتی و مراقبتی در این مملکت وجود دارد، زیرا (بر اساس خدمات ان اچ اس) اگر شما سرطان بگیرید، شما را رایگان درمان و از شما متعاقباً نگهداری نیز می کنند، که بسیار خوب است (حزب کارگر، این سامانه را راه اندازی کرده است)، اما اگر شما دچار زوال عقل (به علت پیری یا مشکل روحی-روانی) شوید، دیگر خدماتِ مشابهی به شما ارائه نخواهد شد. به نظر من، ما باید با دیدگاهی متفاوت به این مسئله نگاه کنیم. ما از خدمات آموزشی و خدمات بهداشتی در تمام جنبه های مختلفِ آن، حمایت می کنیم (دست زدن مردم). 

کوربین افزود: ما بحران بیماری های روانی را در سراسر کشور داریم. ما نباید افرادی را که دچار استرس (فشار روحی) یا مشکلات روانی هستند مسخره کنیم یا درباره آن ها جوک بگوییم. ما باید دستِ خودمان را به سوی آنان دراز کنیم و از آن ها نیز (مانند سایر بیماران) حمایت کنیم. ما به سامانه خدمات درمانی منابع مالیِ کافی تخصیص خواهیم داد که از این نوع بیماران نیز حمایت کند. ما همچنین بودجه های کافی برای مدارس و دانشگاه تعیین خواهیم تا بتوانیم بار دیگر رویکردی همه شمول و فراگیر به جهان و جامعه ی خود داشته باشیم. 

کوربین اضافه کرد: بسیاری از بخش ها و مناطق انگلیس، از جمله منطقه «گِیتسهِد،» شاهد هیچ نوع سرمایه گذاری نبوده و از رکود رنج می برند، از اینرو، ما «بانک سرمایه گذاریِ ملی» تأسیس و از طریق آن، طی 10 سال آتی 500 میلیارد پوند را در تمام مناطق انگلیس، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی توزیع خواهیم کرد. ما بدین طریق، از سرمایه گذاری های مناسب در تمام مناطق کشور اطمینان حاصل خواهیم کرد. 

کوربین درباره برگزیت (خروج انگلیس از اتحادیه اروپا) گفت: ما مذاکره خواهیم کرد تا دسترسیِ بدون تعرفه ی گمرکی به بازار اتحادیه اروپا، پسا برگزیت، داشته باشیم. بسیاری از مشاغل در شمال شرق انگلیس وابسته به ادامه ی تجارتِ انگلیس با اتحادیه اروپا است و ما اطمینان حاصل خواهیم کرد که این شرکت ها کماکان دسترسی تجاری به اتحادیه اروپا داشته باشند. 

اما این انتخابات همچنین درباره نحوهِ تقسیم مزایا، امتیازات و منابع ملی در این کشور است. در حال حاضر، کارکنان دولتی با عدم افزایش طولانی مدتِ دستمزدهایشان مواجه هستند. شش میلیون نفر در این کشور درآمد مکفی برای گذران زندگی و معیشتِ خود، ندارند. یک میلیون نفر بدون قراردادِ کاری - یعنی با قراردادهای موسوم به «صفر ساعت» - مشغول به کار هستند (که کارفرمایان هر لحظه اراده کنند می توانند آنان را اخراج کنند). بسیاری از مزایایی که به معلولان و سایر نیازمندان باید داده شود، یا کاسته شده یا در همان سطح سالهای پیش، ثابت نگه داشته شده است. از اینرو، بسیاری از مردم صرفاً برای این که بتوانند به بقای خود ادامه دهند، با فشارهای روحیِ شدید مواجه می شوند. 

از سوی دیگر، گویی دولت کنونیِ انگلیس درخت جادوییِ پول دارد که با استفاده از آن، به بزرگترین شرکت ها به صورتی جادویی، تخفیف های مالیاتی می دهد. گویی دولت انگلیس از پول هایی که این شرکت ها (و سایر ثروتمندان) از جامعه ی انگلیس بیرون می کشند و در پناهگاه های امنیتی در سراسر جهان مخفی می کنند، کاملاً بی خبر است. به نظر می رسد که دولت انگلیس به عدم سرمایه گذاری در خدمات روزمره ای که همه ی ما به آن نیاز داریم، از آن حمایت می کنیم و از آن بهره می بریم، هیچ اعتنایی ندارد. 

جرمی کوربین سپس درباره برنامه دولت خودش تأکید کرد: از اینرو، بله، افزایش مالیات ها وجود خواهد داشت، ولی نه برای 95 درصد از جمعیتِ این کشور (دست زدن حضار برای کوربین). 

ما از آنان که پهن ترین شانه ها را دارند (گردن گلفت ها) خواهیم خواست که مالیات های خود را بپردازند تا بقیه ی ما شاید بتوانیم از خدمات مناسب و سرمایه گذاری هایی که به آن ها نیاز داریم، بهره مند شویم (تشویق حضار). به نظر من، این همان مسئله ی اصلیِ این انتخابات است، زیرا این انتخابات درباره نوع جهانی است که ما می خواهیم در آن زندگی کنیم. نقش همه ی ما در جامعه ای خلاق و حمایت کننده، که تمام کارها را با کمک یکدیگر انجام می دهد، بسیار حائز اهمیت است. 

ببینید چه طور جوامع می توانند در برابر ناملایمات گرد هم آیند، از یکدیگر حمایت کنند و امور را تغییر دهند (بهبود بخشند). به تجمعات فوق العاده ی مردم در منچستر و لندن، پس از آن اعمال شنیع (حملات تروریستی) که در آن شهرها اتفاق افتاد، بنگرید. این انتخابات دربارهِ دور هم جمع شدن جوامع و اطمینان حاصل کردن از آن است که ما از یکدیگر حمایت کنیم. 

این انتخابات، در واقع، گزینه ای بین حزب کارگر و حزب محافظه کار است. ما در حال معامله با هیچکس (هیچ حزب دیگری) نیستیم، زیرا ما برای «پیروزی» در این انتخابات می جنگیم (دست زدن مردم). ما به عنوان حزب کارگر، برای پیروزی، مبارزه می کنیم تا دولتی از حزب کارگر (بدون ائتلاف با سایر احزاب) تشکیل دهیم. 

اگر دولت محافظه کار (ترزا می) پنج سالِ دیگر سرِ کار باشد (در این انتخابات پیروز شود)، شاید یک میلیون کودکِ بیشتر در این کشور در فقر زندگی کنند. معلوم نیست چند کتابخانه ی دیگر تعطیل خواهد شد، چندین کلاس درسِ بیشتر، بیش از حد شلوغ خواهد شد، چه تعداد بیشتری از مردم در فقرِ نومیدانه (که هیچ امیدی به خلاصی از آن نیست) زندگی خواهند کرد و چه تعدادِ بیشتر از افرادی که به تهِ خط رسیده اند در خیابان های شهرهای کوچک و بزرگِ ما خواهند خوابید؟ ما دیگر چه قدر از این نوع مسائل را می توانیم تحمل کنیم؟ پاسخ ما این است که دیگر نمی توانیم و نباید این ها را تحمل کنیم و قطعاً این کار را نخواهیم کرد (دست زدن مردم). 

کوربین خطاب به جمع کثیر حامیان خود در گیتسهد و سایر مردم انگلیس گفت: در حالی که فقط سه روز به برگزاری انتخابات باقی مانده، هنگامی که می خواهید رأی دهید، به این فکر کنید که ما با کمک یکدیگر چه اجتماع (فوق العاده ای) می توانیم خلق کنیم. این انتخابات صرفاً برای برگزیدن افرادی جهت دستیابی به کرسی های پارلمانی نیست، بلکه برای این است که همهِ ما با یکدیگر همکاری کنیم تا آن ایده ها را (که به آن ها اشاره کردم) پیش ببریم. 

ما می خواهیم اقتصادی خلاق و بالنده ایجاد کنیم. ما به دنبال ایجاد سامانه آموزشی،  سامانه بهداشت و درمان، سامانه خدمات اجتماعی و برقراری عدالت و شرافت برای مستمری بگیران و بازنشستگان در درون جامعه ی خود هستیم. 

محافظه کاران، جوانان را علیه پیران قرار می دهند و مناطق را در برابر یکدیگر علم می کنند، ولی ما (حزب کارگر) این کار را نمی کنیم، زیرا ما مردم را دور هم جمع می کنیم. 

امشب، به جمعیت هزاران نفری که در اطراف شما در اینجا گرد هم آمده اند، نظر بیافکنید. به همه ما امشب در اینجا نگاه کنید که هزاران تن از ما اینجا تجمع کرده ایم: ما جوان، پیر، سیاه، سفید، همجنس باز و غیرهمجنس باز هستیم، ولی به خاطر آنچه می خواهیم به دست آوریم، یک جمعیت واحد در کنار یکدیگر هستیم (تشویق مردم). 

از اینرو، در سه روزِ باقی مانده، فقط درهای خانه ها را نزنید و از مردم صرفاً نخواهید که روز پنجشنبه به ما رأی بدهند - که البته این قطعاً ضروری است - ولی ما باید چارچوبِ بحث و گفتمان را تعیین کنیم تا بتوانیم توجه افرادِ بدبین به سیاست را نیز جلب کنیم. برخی از این افرادِ بدبین تصور می کنند که حزب کارگر این موضوعات را به خوبی درک نمی کند، ولی آنان سخت در اشتباه هستند، زیرا ما قطعاً آن را به خوبی درک می کنیم (وعده های پوچ به مردم نمی دهیم). ما درک می کنیم که این نهضتِ مردمی درباره ی چیست و آن دنیایی که ما می توانیم برای مردم انگلیس خلق کنیم، چگونه خواهد بود. از اینرو، وقتی شما با دیگران مکالمه و گفتگو می کنید، این سؤال ها را بپرسید: آیا این صحیح است که شمارِ بسیار زیادی از سالمندان در این کشور در فقر زندگی کنند؟ آیا این صحیح است که بسیاری از مناطق انگلیس با بی اعتنایی این دولت مواجه شده اند؟ آیا این صحیح است که بسیاری از جوانان این کشور نمی توانند به تمام استعدادهای نهفته ی خود دست پیدا کنند؟ آیا این صحیح است که ما دولتی داشته باشیم (دولت ترزا می) که حتی از نوشتن یک نامه به دونالد ترامپ (رییس جمهور آمریکا) ناتوان است که به او بگوید نقطه نظراتش درباره تغییرات اقلیمیِ زمین، اشتباه است (دست زدن مردم). پس بیایید کاری متفاوت انجام دهیم و با مردم درباره آن نوع دنیایی که همه ما می خواهیم در آن زندگی کنیم و آن نوع اتحادی که می خواهیم به دست آوریم، صحبت کنیم. ما باید هر چه در توان داریم در این سه روزِ آخر به کار گیریم تا پیروزی را در صندوق های اخذ رأی در روز پنجشنبه برای همهِ ما به ارمغان آوریم، تا به کودکان و سالخوردگانِ مان و تمامیِ کسانی که بین آن ها (از لحاظ سنی) قرار دارند، امنیت، مشاغل و دستمزدهایی که به آن نیاز دارند، بدهیم و از همه مهم تر، به اقتصادی دست پیدا کنیم که همه ی ما به آن نیاز داریم (تشویق حضار).  

رهبر حزب کارگر در پایان سخنرانی انتخاباتی اش، از تمام حضار تشکر و قدردانی کرد و خطاب به آنان گفت شما توانسته اید امید را بر ترس و اتحاد را بر تفرقه غلبه دهید.